این پست را به کسی تقدیم میکنم که تولدش را بهش تبریک میگم    در فروردین ۱۳۸۸

از میان صخره های سخت دلــــت عبور می کنم

تا به زرفای پهناور وجود چــــون گلت برسم

و از باغ لــــبات یه گل بوسه واسه تنهائیام بچینم 

 و بذارمش روی طاقچه دلتنگیام تا شاید با اشک چشام بخندونمـت

 و خودم توی غم و غصه هات فنا بــــشم

و تو به روی دنیــــائی که در پیش داری 

 با نبودن گــــره ای مثل من لبخند بزنی

پس من به فدای یه لبخند و یه بوسه از اون لبات

نمی دونم تا حالا به تعطیلات آخر هفته ات فکر کردی یا نه؟

اون وقتایی که پشت پنجره ی بخار زده نشستی و طلوع و غروب خورشید رو نظاره می کنی

اون وقتایی که دوست داری زیر چتر محبت یکی راه بری و صدای شر شر بارون رو در خلوت

خیابون گوش کنی

 اون وقتایی که چشم به ره دوخته ای و انتظار اومدن کسی رو می کشی

 اون وقتایی که خیلی دلت گرفته است و دوست داری با یکی حرف بزنی و از اون گل واژه

های قشنگت شعری بسازی و یا نقاشی بکشی بر سر دل یکی دیگه

 اون وقتایی که دوست داری دست یکی رو به نشانه ی محبت با دستان لطیف و مهربان خودت

به آغوش بگیری و قدری اون رو احساس کنی

 اون وقتایی که بین دو راههای زندگی سرگردون موندی و در پی یافتن راهی

 اون وقتایی که به دنبال آغوش گرم یکی می گردی تا سر به شونه هاش بزاری و احساس

آرامش کنی و در رویای اون به خواب بری

و اون وقتایی که هزاران آرزوی دیگه داری شاید یه جا باشه که بتونه گوشه ای از آرزوهات رو

برآورده کنه